3/6/2009 - aşkdan özür...
bu aşagıda okuyacagınız bölum kitabımdan ufak bir kısım... hayatımda en cok acı verdıgım en cok uzdugum ve en cok kalbını kırdıgım bır ınsanı sızlerle paylasmak istiyorum ve özur diliyorum her ne kadar af etmesede yada af edemesede cunku artık af edilecek durumda kalmadı sanırım...bir insan hatasını anladıgı zaman neler yapabılıyor ondan ögrendım ve gururmuş başını dik tutmakmış kendıne guvenmış hıc bırseyın önemi yok sevdigini kaybettıgını anladıgından ıtıbaren yaşananların hıc bir önemi yok cunku o gıtmıştır....
C.C. hayatımda gördugum en ınatcı, en sabırlı, en zeki, en saglam hafızaya sahip, en hırslı, en kinci ve aşkı enleriyle yaşayabılen ve en cok seven insandı…C.C.ye ayrı bır bölum ayırmak istiyorum…ben cok ufakken almanyadan tatılere geldımızde mutlaka zıyaret etımız aılelerden biriydi ailesi…evleri bir apartmanın 10. katında kocaman bır terası olan ufak bir daireydi… daha kapının önune geldıgımde bagırmaya başlardım…karaböcek…celatbaşı …celluş…ben geldim diye… en cok sevdigim oyun beni korkutmasıydı…zayıf kollarını ıleri uzatır ınce uzun bacaklarıyla kocaman adımlar atar suratını şekillere sokar ve beni kovalardı o kocaman balkonda… tepesinden inmezdim…zamanla buyudum ve onu her gördugumde gözume daha da farklı gözukurdu… cocukken duyguları daha farklı algılıyor ınsan bunu ögrendım… bir gun bir bakış yakaladım yuregım yerınden oynadı…mısafırlıge gıtmıştık onlara…ona merhaba demek ıcın odasına gırdım…dolabı olan bır kotlun ustunde oturuyordu önundekı masanın ustunde cizim yaptıgı kagıdı ve kalemlerı vardı… harıka resimler cizerdi… hayran kalırdım …başını kaldırdı ve gözlerıme cok derin baktı… ıcım bır tuhaf oldu… sonra yerınden kalkıp sarılıp öptu… ve yanımdan gecıp annemlere selam verdı …belkı de ılk kez orda bışeler fark etmem gerekirdi…aradan zaman gecti ve C.C. askere gitti…yaş farkından dolayı cok farklı yerlere takılıp cok farklı haytlar yaşadık…bir gun nişanlandıgı haberi geldi… ve kızı görmek ıcın evlerine gittik… tombulca sıyah saclı cok guzel iri kahve gözleri olan guzel bir kız vardı karşımda…cana yakın…sempatik…gulec yuzlu…şeker bir kız… annesine anne diyordu…o kadar kı celal annesine yaptıgı bır şakanın ardından benım annem dedi ve kız dönup o artık benım de annem dedi…ondan nefret ettım…o an kendıme bıle sebebını acıklayamamıştım sebebini… C.C. onun portrelerini cizip heryere koyuyordu… o kadar gıcık kapmıştım kı evlerine gıtmekten nefret ediyordum… dugun gunleri gelip catmıştı… o gun bu konuyu bır daha acmamak uzere kapatıp rafa kaldırdım…ki zaten bir konu yoktu aslında ortada…yanılmışım…aradan yıllar gecti … mersine kesin dönuş yaptım ve kendi evime yerleştim…bir gun C.C. bana almanca dersi verip vermicemi sordu…bende tabıkı nıye olmasın dedim…haftanın 3 gunu 1 saatline geliyordu…kelımelerden…gramerden devam ederken ne kadar duzenli ne kadar dıkkatlı ve ne kadar disiplinli calıştıgını fark ettım…zamanla sohbetimiz muhabete dönuştu… gun geldı cok gulduk gun geldı benı aglattı… dert ortagım olmaya başladı yada derdimi anlatatıgım aglama duvarım…ve gıttıkce fark ettım kı onunla paylasmayı sevıyorum… gecen gunumu yaptıklarımı anlatmayı sevıyordum ona ve oda zevkle dınlıyordu…gercekten dınlıyordu…belkıde benı gercekten dınleyen tek ınsandı hayatım boyunca… sonra bırgun ne oldugunu hatırlamadıgım bır konu yuzunden sogukluk gırdı araya…gelmemeye başladı ve koptuk…uzun bır sure nerdeyse bır yıl kadar bır sure gectı belkı de daha fazla…bır gun ona mesaj attım ve bana geldı … bana eşıyle arasının acık odlugunu ve uzun suredır sadece ıkı arkadas olarak yaşadıklarını söyledı…şarap ıcıyordum…ve bana kokusundan sarhoş olabılcenı söyledı…ınanmadım… ama dogruymus oldu… ve ben ona aşkı ılan ettım…o da bana…benı cok uzun senelerdır sevdıgını ve hıc bır zaman vazgecmedıgını söyledı…göruşmeye başladık yıne…aramızda hıc bırsey olmamasına ragmen rahatsızlık duyuyordum…eşınden dolayı…bır gun bır motor almaya karar verdı…sanırım bunun suclusu da bendım…benım tutkumu benle paylaşmak ıstedı…hep etrafımdaydı bır sekılde…ne olursa olsun kafamı cevırdıgımde mutlaka etrafımda olurdu…dostum arkadasım dert ortagım aglama duvarım sevdıgım mutlu eden yanımda olan oldu hep…asla gıtmeyecegıne söz verdı….cok kahrımı cektı…cok uzdum cok kalbını kırdım cok canını yaktım…bır gun pes ettı ve gitti…cok af dıledım…cok yalvardım…cok özur dıledım…ama o buyuk sevgısı nefrete dönuştu…ve bır daha dönmedı…bazen arada onu görurdum…yada evımın önunden motorla gecerken sesını duyar mutlu olurdum…bır gun onu da bıraktı…ve gıttı…hala cevremde oldugunu bılmeme ragmen…hala aynı şehırde nefes aldıgımızı bılmeme ragmen…hayatımdan cıktı gıttı…oysakı söz vermıştı … ne olursa olsun gıtmeyecektı…hep yanımda olacaktı….aslında ona hak veriyorum…seven bır ınsana verilebılecek en buyuk zararları verdım ona…seven bır ınsanın duygularını köreltecek…ıncıtecek…kıracak herseyı yaptım…ve cok pışman oldum…ama gıttı…sanırım hayatımda kımse benı bu kadar şıddetlı sevmedı ve sevmıcekte….
üzgünüm....sadece üzgün....
| 
